تشخيص سل در اطفال گاهى بسيار مشكل است طيف وسيعى از علايم بالينى ممكن است ايجاد شود علايمى شامل: نداشتن وزن مناسب و ايده‏آل، كاهش فعاليت و تمايل به بازى، بى‏قرارى و بى‏اشتهايى همراه با برخى از علايم موضعى مثل تورم غدد لنفاوى يا آسيت، يك راه كمكى جهت تشخيص استفاه از جدول امتياز بندى براى تقسير علايم است (جدول). يك تست مثبت توبركولين ارزش تشخيصى بيشترى در اطفال دارد (نسبت به بالغين) اما بايد توجه داشت در موارد سوء تغذيه تست ممكن است منفى شود. بچه‏ها بايستى با رژيم درمانى مشابه بالغين و با تصحيح دوز دارو درمان شوند. كلاً بچه‏ها خلط منفى هستند و فقط احتياج به استفاده از سه داروى (ايزونيازيد، ريفامپين و پيرازيناميد) به مدت 2 ماه و پس از آن ادامه درمان به مدت دو ماه ديگر با ايزونيازيد و ريفامپين (يا 6 ماه ايزونيازيد و تياستازون)است.

 **************************************************************

جدول امتياز بندى:

طول مدت بيمارى:

كمتر از 2 هفته (0)،

4-2 هفته (1)،

بيشتر از 4 هفته (3)

تغذيه (وزن):

بالاى 80% براى سن (0)،

بين 60 تا 80% (1)،

كمتر از 60% (3)

سل در خانواده:

ندارد (0)،

سابقه در فاميل دارد (1)،

خلط مثبت ثابت شده (3)

تست مانتو مثبت: (3)

غدد لنفاوى بزرگ شده بدون درد با قوام نرم كه به گردن، زير بغل و كشاله ران سر باز كرده است: (3)

تب بدون علت، عرق شبانه و عدم پاسخ به درمان ضد مالاريا: (2)

سوء تغذيه و اضافه نشدن وزن بعد از 4 هفته: (3)

زاويه دار شدن و تغيير شكل مهره‏ها: (4)

تورم مفصل استخوان يا سينوس: (3)

توده شكمى يا آسيت غير قابل توجيه: (3)

سيستم عصبى (تغيير حالت بصورت غش يا كوما (در صورت امكان روانه بيمارستان شود)) (3)

 

زمانيكه امتياز به 7 يا بيشتر از آن رسيد درمان ضد سل شروع شود.