دكتر محمدابراهيم رسولى - نورولوژيست - آمريكا

 تشنج‏هاى تب دار Febrile Convulsion را تشنج‏هاى صرعى مى‏دانند كه بين سن 6 ماهگى تا 5 سالگى بروز مى‏كنند و با تبى همراه مى‏باشند كه ناشى از وجود عفونت در خارج از دستگاه عصبى مركزى است.

 اين نوع تشنج معمولاً در مرحله‏ى تب و در اوايل آن در سير عفونت ايجاد مى‏شود و در واقع شكلى از صرع به حساب نمى‏آيد.

 در صورتى كه اين حالت فقط به يك تشنج تونيك يا يك تشنج تونيك كلونيك محدود باشد، تشنج تب‏دار را خوش خيم مى‏دانند.

 حدود يك سوم كودكانى كه به تشنج تب دار خوش خيم دچار مى‏شوند، رجعت آن را تجربه خواهند كرد. احتمال ايجاد صرع در اين حالات كم است ولى به هر حال اين احتمال در اين كودكان، 2 تا 3 براى بيش از ساير افراد است.

 تشنج‏هاى تب دارد خوش خيم به جز مواردى كه به صورت راجعه پديدار شوند، فقط به درمان ساده‏ى كاهش درجه حرارت بدن نياز دارند.

 تشنج‏هاى تب دارى كه طولانى بوده  و بيش از 15 دقيقه طول بكشند و با بعضى ويژگى‏هاى كانونى همراه باشند خوش خيم تلقى نمى‏شوند و احتمال ايجاد صرع را مى‏افزايند. وقتى اين شتنج‏ها طولانى شده يا رجعت نمايند، با ديازپام داخل وريدى يا محلول ركتال تحت درمان قرار مى‏گيرند تا از آسيب احتمالى مغز در نتيجه ادامه‏اى فعاليت تشنج جلوگيرى شود ولى بايد گفت كه اين موارد نادر است.

 تجويز پروفيلاكتيك داروى ضد صرع به كودكانى كه تصور مى‏رود در معرض رجعت تشنج‏هاى تب دار هستند مورد بحث و اختلاف نظر است. بسيارى تصور مى‏كنند كه حتى در صورتى كه بتوان از رجعت پيشگيرى كرد، مدركى موجود نيست كه نشان دهد تجويز دارو از پيشرفت بيمارى جلوگيرى نمايد. يك گروه از كالج پادشاهى پزشكان و انجمن كودكان انگليس با بررسى تجزيه و تحليل بررسى‏هاى مصرف پروفيلاكتيك فنوباربيتال يا سديم والپورات مشاهده كردندك ه پروفيلاكسى درازمدت به ندرت جايز است. با اين وجود بعضى محققان ثابت كرده‏اند كه پروفيلاكسى متناوب با فنوباربيتال يا ديازپام كه در شروع تب و در طول دوره‏ى تب تجويز ميشود ممكن است از رجعت تشنج‏هاى تب‏دار پيشگيرى كند، اما اين گروه استفاده از دارو را به اين طريق به طور معمول توصيه نمى‏كنند. ساير محققان دريافته‏اند كه تجويز پاراستامول به عنوان ضد تب و مصرف ديازپام به عنوان پروفيلاكسى متناوب از رجعت تشنج‏هاى تب دار جلوگيرى نمى‏كند.

 طى يك متاآناليز كه اخيراً انجام شده، اين نتيجه به دست آمده است كه نبايد پروفيلاكسى مداوم يا پروفيلاكسى متناوب را صرفاً به خاطر وجود آثار ناخوشانيد بالقوه انجام داد. اين نظريه توسط آكادمى طب اطفال آمريكا مورد تأييد است.

 

 

 رفرنس:

 1- هفته‏نامه پزشكى امروز - شماره 516 - 2 ارديبهشت 83