X
تبلیغات
مباحث تخصصي پزشكي - Medical Sciences

آدرس آی پی:
سیستم عامل:
نسخه: بیت
اندازه تصویر:

مباحث تخصصي پزشكي - Medical Sciences

محلی برای دريافت اطلاعات تخصصی دانش پزشکی

صفحه خانگی اضافه به علاقمندی ها نقشه سایت تبلیغات
اطلاعات تخصصي علم پزشكي را از اينجا بگيريد

تبلیغات

تبلیغات

درباره ما

******** دکتر محسن امیرآبادی *******

تصویر روز


 

امکانات دیگر


 

تقویم

تبلیغات

دیکشنری آنلاین



معرفی سایت به دوستان

 
نام شما :
ایمیل شما :
نام دوست شما:
ایمیل دوست شما:


Powered by ParsTools

خوش آمدید
تبلیغات
موضوع: [] زنان و زايمان | نویسنده: دکتر محسن امیرآبادی

اثر متوتروکسات و میزوپروستول (پروستاگلاندین E1) در سقط‌های سه ماهه اول بارداری

دوره 8، شماره 2، سال 1386، مسلسل 31

 زمینه و هدف: سقط القایی خاتمه دادن به بارداری با روش‌های دارویی یا جراحی با اندیکاسیون‌های جنینی یا مادری موجه قبل از دستیابی جنین به قابلیت ادامه حیات گفته‌ می‌شود. با توجه به عوارض عدیده سقط به روش جراحی از جمله عوارض بیهوشی، لزوم بستری در بیمارستان، خطر سوراخ شدگی رحم و دیگر عوارض حاد و مزمن برای بیمار، ضرورت استفاده از روش‌های دارویی جهت ختم بارداری احساس می‌شود. لذا هدف از این مطالعه بررسی اثر بخشی متوتروکسات و پروستاگلاندین E1 (میزوپروستول) در ختم بارداری‌های سه ماهه اول بارداری می‌باشد.

روش بررسی: مطالعه حاضر مطالعه‌ای توصیفی است. در این مطالعه 100 زن باردار که در سه ماهه اول بارداری به دلایل جنینی یا مادری در فاصله زمانی 85-1383 برای ختم بارداری به بیمارستان‌های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی مشهد مراجعه‌ کردند، مورد مطالعه قرار گرفتند. اطلاعات به طور مستقیم با پرسش از بیمار و مشاهده نتایج در چند مرحله انجام شد. بیماران مراجعه‌کننده در اولین مراجعه mg50 به ازای هر متر مربع از سطح بدن متوتروکسات به صورت تزریق عضلانی دریافت نمودند، پس از 72 ساعت شیاف واژینال میزوپروستول (Misoprostol)(gr800) و در صورت عدم تأثیر دوز اول، دوز دوم میزوپروستول بعد از 24 ساعت از دوز اول تجویز شد. 7 روز بعد از سقط به منظور تعیین بقایای محصولات بارداری در رحم، سونوگرافی انجام شد. اطلاعات حاصل با استفاده از آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی با استفاده از نرم افزار آماری SPSS پردازش و 05/0p  به عنوان سطح معنی‌داری در نظر گرفته شد.

نتایج: از میان 100 خانم شرکت‌کننده در این مطالعه 81 نفر (81%) سقط دارویی موفقیت‌آمیز داشتند. از این میان 60 نفر (1/74%) با دوز اول میزوپروستول سقط کامل داشتند. 40 نفر (9/25%) به‌دنبال دوز اول میزوپروستول سقط نکردند و دوز دوم را دریافت نمودند که 21 نفر از میان آنها سقط کامل داشتند و برای 19 خانم کورتاژ انجام شد. در این مطالعه میزان شکست در افراد با سقط فراموش شده بیشتر بود (05/0p<). مدت زمان لازم برای تخلیه رحم نیز در اینگونه بارداریها با این روش دارویی بیشتر بود (001/0p<). هیچگونه عارضه جانبی مهمی در درمان با      متوتروکسات و میزوپروستول ملاحظه نشد.

نتیجه‌گیری: ختم بارداری به روش دارویی در بارداری‌های سه ماهه اول با استفاده از متوتروکسات و میزوپروستول روشی بی‌خطر، مطمئن و از نظر اقتصادی مقرون به صرفه است.

 

کلمات کلیدی: سقط طبی، میزوپروستول، متوتروکسات، سه ماهه اول بارداری، بارداری، جنین زنده، مادری، بارداری پوچ، سقط جنین القایی

نحوه استناد به این مقاله:

وحید رودسری فاطمه، آیتی صدیقه، شاکری محمدتقی، قربانی سکینه. اثر متوتروکسات و میزوپروستول (پروستاگلاندین E1) در سقط‌های سه ماهه اول بارداری. فصلنامه باروری و ناباروری: سال 8 (1386)، شماره 2، صفحات 163-155.

زمینه و هدف:

تصمیم برای سقط تحت تأثیر ملاحظات طبی متعددی قرار می‌گیرد. در یک سر طيف موقعیت‌هایی قرار می‌گیرد که سقط را حتی در یک مادر خواهان فرزند الزامی می‌سازد. زنی که مبتلا به فشارخون ریوی یا دچار سندرم آیزن منگر می‌باشد با       احتمال مرگ حداقل 30% برای هر بارداري مواجه است و سقط و ختم بارداری در این زنان کاملاً توصیه می‌شود. اگر بارداري‌ با جنین آنانسفال همراه باشد نیز چنین شرایطی دارد. اندیکاسیون‌های جنینی و مادری متعددی براي ختم بارداری پیشنهاد شده است. در سوی دیگر طیف، وضعیتی قرار می‌گیرد که مادر خطرات بالقوه ادامه بارداری را می‌پذیرد و اصرار دارد که جنین خود را حفظ کند. مانند بیماری که مبتلا به تنگی میترال است و بیماری‌اش در حین بارداری حتماً تشدید می‌گردد ولی تمامی عواقب را می‌پذیرد و از ختم بارداری سر باز می‌زند (1).

در ایالات متحده تقریباً 18/1 میلیون سقط در سال 1997 انجام شده است. این تعداد نسبت به 61/1 میلیون سقط در سال 1990 کاهش داشته است. همه ساله 2% زنان در سنین باروری در ایالات متحده از راه قانونی به بارداری خود خاتمه می‌دهند.

با در نظر گرفتن میزان سقط در دهه 1980 تخمین زده می‌شود 43% زنان ایالات متحده یک مورد ختم بارداری در طی سنین باروری داشته‌اند. آخرین میزان سقط منتشر شده تقریباً 20 در 1000 زن بین سنين 44-15 سال بوده است که نسبت سقط       تقریباً 306 در 1000 تولد زنده است. تقریباً نیمی از شش میلیون بارداری که  سالیانه رخ می‌دهد طبق اغلب گزارشات بدون برنامه‌ریزی قبلی بوده است. تقریباً نیمی از اینگونه بارداریها با روش سقط القایی ختم می‌شوند (2).

القاء سقط در ابتدا فقط به روش جراحی و در 97% موارد با مکش‌ـ کورتاژ انجام می‌شد. اولین سقط دارویی در ایالات متحده در دهه 1960 به وسیله آنتی‌متابولیتها انجام شد.

سقط دارویی بوسیله دارو و بدون دخالت جراحی اولیه صورت می‌گیرد. در سپتامبر سال 2000 سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA)1 رژیم دارویی مؤثرتر اما پیچیده‌تری را تأیید کرد که شامل Mifepriston (آنتی‌پروژستین) و به‌دنبال آن تجویز میزوپروستول در مطب پزشک بود. در شش ماهه نخست سال 2001 تقریباً نیمی از مراکز انجام سقط جنین، سقط دارویی را عرضه می‌کردند و 15-10% ختم بارداری آنها بوسیله این روش بوده است. به نظرمی‌رسد دستورالعمل‌های دارویی با دوزاژ انعطاف‌پذیرتر، فاصله زمانی کمتر بین شروع تا ختم سقط و تجویز سرپایی داروها جهت کاهش هزینه‌ها، تعداد مراکز انجام دهنده سقط به روش دارویی را افزایش دهد؛ اما اين دارو به علت در دسترس نبودن، همگاني نشد. این اصلاحات در دستورالعملها باید بتواند گرایش عمومی را از روش‌های جراحی به دارویی تغییر دهد (4-2).

در سال‌هاي اخير ختم بارداري به روش دارویی جایگزین مناسب ختم بارداري به روش جراحی در اروپا و چین شده است. متوتروکسات دارويی سیتوتوکسیک برای نسج جفتی می‌باشد و به همین دلیل در درمان تومورهای تروفوبلاستیک بدخیم و سایر تومورهای اپی‌تلیال به کار می‌رود و به عنوان درمان بی‌ضرر و مؤثری در بارداري خارج رحمی پاره نشده نیز استفاده می‌شود. همچنین مدت‌های طولانی در درمان بیماری‌های غیربدخیم مثل آرتریت روماتوئید و پسوریازیس به کار رفته است (5).

Lamakov و همکاران موفقیتی برابر با 96% در ختم بارداری‌های تا هفته نهم بوسیله ترکیبی از متوتروکسات و میزوپروستول داشتند و به این نتیجه رسیدند که سقط طبی به‌وسیله این دو دارو ایمن و مؤثر است و آن را می‌توان به متخصصین زنان و زایمان توصیه کرد (6). Borgatta و همکاران نیز در بخش زنان و زایمان دانشگاه علوم پزشکی بوستون القاء سقط طبی با متوتروکسات و میزوپروستول را در  میان زنان 21-15 ساله بررسی و آن را با زنان بالاتر از 21 سال مقایسه نمودند و به این نتیجه رسیدند که زنان جوانتر نتایج بهتری داشته‌اند (4/89% در مقابل 83%) و در آنها رضایت‌مندی از این روش مشابه زنان مسن‌تر بوده است (7،8).

در مطالعات مختلف در رابطه با موفقیت ختم بارداری بوسیله روش طبی (میزوپروستول به همراه متوتروکسات) میزان موفقیت 5/89%، 1/84%، 96% و 90% گزارش شده است (9،14).

متوتروكسات با مكانيسم ايجاد انقباضات رحمي و مهار پروژسترون روي رحم سبب سقط مي‌شود (15،16). هدف از این مطالعه بررسی اثر بخشی متوتروکسات و  پروستاگلاندین E1 (میزوپروستول) در ختم بارداری‌های سه ماهه اول می‌باشد.

روش بررسی:

مطالعه حاضر پژوهشي توصیفی است. نمونه‌هاي مورد پژوهش 100 خانم باردار مراجعه‌کننده به بیمارستان‌های قائم (عج) و امام رضا (ع) وابسته به دانشگاه علوم پزشکی مشهد بودند که براي انجام سقط و ختم بارداری در سه ماهه اول به دلایل جنینی یا مادری از ابتداي سال 1383 لغایت 1385 به مدت 2 سال انتخاب شدند. شرایط انتخاب بیماران از       این قرار بود:

1ـ آگاهی کامل بیمار از هر دو روش جراحی و طبی براي ختم بارداری و عوارض هر یک از آنها

2ـ سن بارداري 12 هفته یا کمتر با بارداري داخل رحمی براساس سونوگرافی

3ـ داشتن دلایلی جهت ختم بارداری (مادری یا جنینی، سقط فراموش شده، بارداري پوچ )

کلیه بیماران مبتلا به بیماری های کبدی، کلیوی، آسم یا اختلالات خونی از مطالعه حذف شدند؛ به جزء مواردی که پزشک متخصص بی‌خطر بودن میزوپروستول و متوتروکسات با دوز مصرفی در این مطالعه را تأیید می‌کرد. علاوه بر این       رضايت‌نامه آگاهانه از كليه بيماران دريافت شد.

روش نمونه‌برداری غیراحتمالی به روش نمونه‌برداری در دسترس بود. به این ترتیب که در دوره زمانی انجام مطالعه افراد واجد شرایط براساس معیارهای ورود و خروج انتخاب شدند.

پس از انتخاب بیماران پرسش نامه‌ای حاوی اطلاعات زیر برای هر بیمار تکمیل شد:

سن بارداري، دوز میزوپروستول مصرفی، مدت زمان لازم جهت دفع خودبخودی و تخلیه رحم، نیاز به کورتاژ، دلیل ختم بارداري، وجود یا عدم وجود قلب جنینی، کرامپ‌های رحمی، مدت زمان ادامه لکه‌بینی یا خونریزی از سقط جنین.

اطلاعات به صورت مستقیم و پرسش از بیمار و مشاهده در چند مرحله گردآوری شد.

در ابتدا هر یک از بیماران در رابطه با مزایا و معایب روش‌های ختم بارداری اطلاع حاصل کرده و با آگاهی کامل از مراحل انجام سقط به روش طبی و اطلاع از انجام کورتاژ در صورت عدم پاسخ به روش طبی جهت ختم بارداری، وارد مطالعه       شدند.

از کلیه بیماران رضایت براي ورود به مطالعه دریافت شد. در ضمن بی‌ضرری این روش از نظر مادی و معنوی قبلاً به  تصویب کمیته اخلاق واحد پژوهش دانشگاه علوم پزشكي مشهد رسیده بود.

در اولین مراجعه برای بیمار در صورت عدم وجود منعی براي مصرف متوتروکسات

 

آمپول متوتروکسات با دوز mg50 به ازای هر مترمربع از سطح بدن بیمار

 

به صورت عضلانی تجویز و

 

آزمايشات گروه خونی، Rh، CBC، Hct، اوره، کراتینین و آزمايشات کبدی

 

 درخواست شد. به بیمار توصیه شد که 72 ساعت پس از تجویز متوتروکسات جهت دریافت دوز اول میزوپروستول مراجعه کند.

در دومین مراجعه بیمار، قرص میزوپروستول با دوز 800 ميكروگرم معادل 4 عدد قرص 200 ميكروگرمي به صورت واژینال در فورنیکس خلفی بیمار قرار می‌گرفت. در سومین مراجعه بیمار و در صورت عدم پاسخ به دوز اول یا عدم دفع محصولات بارداري، دومين دوز میزوپروستول به ميزان 800 ميكروگرم، 24 ساعت پس از نوبت اول به صورت واژینال تجویز شد. از بیمار درخواست شد که ساعت شروع انقباضات رحمی و ساعت دقیق دفع محتویات رحمی (سقط جنین) را به خاطر بسپارد.

یک هفته پس از تجویز میزوپروستول در صورت دفع محتویات رحمی و قطع خونریزی واژینال براي تعیین بقایای بارداري سونوگرافی به عمل می‌آمد. در صورت وجود بقایای بارداري مساوی یا بیشتر از mm10 برای بیمار کورتاژ و در صورت وجود بقایای کمتر از mm10، نتیجه موفقیت‌آمیز در نظر گرفته می‌شد.

در صورت عدم پاسخ به تجویز میزوپروستول پس از دو دوز، بیمار كورتاژ می‌شد. در طی انجام مراحل پژوهش با ایجاد خونریزی واژینال در بیمار، در صورت Rh منفی بودن وی و Rh مثبت بودن همسرش آمپول روگام برای پیشگیری از       ایزوایمونیزاسیون تجویز می‌شد.

پس از جمع‌آوری اطلاعات به دست آمده از بیماران با استفاده از نرم افزار آماری SPSS اطلاعات وارد رایانه شده و یافته‌های پژوهش با استفاده از آزمون 2 بررسی شد. 05/0 p از نظر آماری معنی‌دار تلقی گردید. در مورد متغیرهای کمی نتایج به‌صورت  SD ارائه گردید.

نتایج:

در این مطالعه 100 خانم باردار در سه ماهه اول بارداری براي ختم بارداری مورد ارزیابی قرار گرفتند. میانگین سنی بیماران 6/23/27 سال بود. میانگین مرتبه بارداری 6/18/2 (کمترین مرتبه بارداری 1 و بالاترین آن 6) و میانگین سن بارداري 9/19 هفته (کمترین سن بارداري 6 و بالاترین آن 12) بود.

از 100 خانم مورد مطالعه 14 مورد جنین زنده داشتند که به دلیل موافقت پزشکی قانونی براي ختم بارداری برای نجات جان مادر یا به دلیل ناهنجاری جنینی مراجعه کرده بودند. در 81 نفر از 100 بیمار (81%) سقط موفقیت‌آمیز به دنبال تجویز متوتروکسات همراه با یک یا دو دوز میزوپروستول اتفاق افتاد. 19 بیمار (19%) به دلیل عدم دفع یا دفع ناکامل محتویات رحمی کورتاژ شدند. از 81 بیمار با نتیجه موفقیت‌آمیز 60 نفر (74%) با همان دوز اول و 21 نفر (9/25%) به تجویز دوز دوم ميزوپروستول نیاز پیدا کردند و دومین دوز واژینال را دریافت نمودند و سقط موفقیت‌آمیز داشتند.

رابطه‌های بین وجود یا عدم وجود قلب جنین با انجام کورتاژ، دوز میزوپروستول مصرفی و زمان لازم برای تخلیه رحم در جدول 1 نشان داده شده است. همانطور که ملاحظه می شود تنها در 14 مورد (14%) قلب جنین فعال بوده است. همچنین مشخص شد که 77 بیمار کمتر از 10 روز و 6 بیمار بیشتر از 10 روز دچار لکه بینی بودند و 52 نفر از بیماران در کمتر از 12 ساعت و 31 نفر بیشتر از 12 ساعت محتویات رحمی را دفع کردند.

در مطالعه اخیر، بارداریها به سه دسته بارداري پوچ، سقط فراموش شده و بارداري با جنین زنده تقسیم شدند و رابطه میان هر کدام از انواع بارداریها با کورتاژ، دوز میزوپروستول مصرفی و مدت زمان لازم برای تخلیه رحم نیز مورد بررسی قرار گرفت که نتایج در جدول 2 نشان داده شده است و در نتيجه ملاحظه شد كه ميزان شكست، در افراد با سقط فراموش شده به طور معني‌داري بيشتر بوده (05/0p<) و نيز مدت زمان لازم براي تخليه رحم در اين گروه بيش از سايرين بوده است (01/0p<). در این مطالعه در هیچکدام از بیماران عارضه‌ای از داروهای مصرفی یعنی متوتروکسات و میزوپروستول مشاهده نشد.

بحث:

تجارب کلینیکی حاصل از پژوهش حاضر نشان می‌دهد که ختم بارداري در سه ماهه اول با تجویز ترکیب متوتروکسات با دوز کم و میزوپروستول روشي مؤثر، مطمئن و جایگزین روش‌های جراحی برای سقط می‌باشد. سمیت متوتروکسات در دوزهای مورد       استفاده برای بدخیمیها بالابوده که به دلیل دوز مصرفي بسیار بالای آن در موارد بدخیمی می‌باشد (3).

در مطالعه انجام‌شده در سال 2005 روي 20 زن باردار با سن بارداری 7 هفته، متوتروكسات به‌صورت خوراكي و به‌دنبال آن 7-3 روز بعد µg800 ميزوپروستول واژينال تجويز شد و 19 مورد (95%) ختم بارداري به‌طور موفق انجام شد و تنها 1 بيمار به‌دليل خونريزي خواهان كورتاژ شد (6). ميزان موفقيت بالاتر اين مطالعه در مقايسه با مطالعه حاضر سن پايين‌تر بارداري و تعداد كمتر بيماران مي‌باشد. در مطالعه ديگري در سال 2001 سقط طبي با استفاده از     متوتروكسات و ميزوپروستول بر روي 1973 زن با تشخیص سونوگرافي بارداري كمتر از  7 هفته انجام شد و در اين مطالعه ميزان سقط كامل 1/84% و نياز به كورتاژ 9/14 % گزارش شده است (7).

در مطالعه ديگري كه در زنان جوانتر از 21 سال توسط Borgata در مجارستان انجام شد ميزان سقط در خانم‌هاي جوانتر از 21 سال بيشتر از سنين بالا بوده است (83% در مقابل 4/89%). در مطالعه سال 1999 در تركيه 108 بيمار با بارداري كمتر از 9 هفته به 3 گروه درماني تقسيم شدند. براي گروه اول متروتركسات، به گروه دوم ميزوپروستول و براي گروه سوم تركيب متوتروكسات و ميزوپروستول تجويز شد. ميزان موفقيت سقط به‌ترتيب 69- 57% و 89% در سه گروه بود و      نتيجه‌گيري شد كه تركيب دو دارو در ايجاد سقط مفيدتر از تجويز هر كدام به تنهايي مي‌باشد. در مجموع اين روش به عنوان روشي مناسب براي خاتمه بارداری‌های سه ماهه اول پذیرفته شده است. البته در اغلب مطالعات انجام شده       تا این زمان در تمامي بارداری‌های درنظر گرفته شده برای این روش جنین واجد قلب بوده و در واقع اين روش به عنوان روشی براي سقط انتخابي در مادران با بارداري ناخواسته بوده است (10). در مطالعه حاضر بارداری‌های با سقط فراموش شده و پوچ هم مورد بررسی قرار گرفت. در اين مطالعه، سن بارداری نسبت به سایر مطالعات (8،11) بالاتر در نظر گرفته شد كه شاید موفقیت کمتر در نتايج اين مطالعه نسبت به اکثر مطالعات انجام شده تا این       زمان، به دلیل وجود این نوع بارداریها و ختم بارداري در سن بالاتر باشد.

در این مطالعه برای اولین بار رابطه میان تأثیر ختم بارداری به روش طبی و با استفاده از متوتروکسات و میزوپروستول بر روی سقط‌های فراموش شده نیز بررسی شده است که طبق نتایج حاصل میزان شکست موارد در افراد با این نوع بارداري بیشتر و میزان دوز مصرفی میزوپروستول و مدت زمان لازم براي تخلیه رحم نیز در سقط‌های فراموش شده نسبت به بارداري پوچ و بارداري‌‌های با جنین زنده بیشتر است.

در این پژوهش رابطه معنی‌داری میان وجود جنین زنده و غیر زنده (شامل بارداري پوچ و سقط فراموش شده) در میزان انجام کورتاژ، دوز میزوپروستول مصرفی و مدت زمان لازم براي تخلیه رحم به دست نیامد. این موارد در مطالعات قبلی مورد بررسی قرار نگرفته بود.

در مطالعه سال 1997 در كوبا در سقط‌هاي زير 63روز با تجويز ميزوپروستول در روز 3و4 و5 بعد از تجويز متوتروكسات جمعاً 92% نتيجه موفقيت‌آميز بدست آمد كه تفاوت آماري قابل توجهي از نظر روز تجويز ميزوپروستول وجود نداشت (15). در مطالعه‌ای در سال 1996 رابطه معنی‌داري بين سن بارداري (بیشتر یا کمتر از 56 روز) و میزان موفقیت با روش طبی (میزوپروستول و متوتروکسات) به دست آمده است (17). ولی در مطالعه حاضر رابطه معنی‌داری بین سن بارداري (بیشتر یا کمتر از 9 هفته)، دوز مصرفی میزوپروستول و مدت زمان لازم براي تخلیه رحم با دفع کامل محصولات بارداري به دست نیامد که شاید علت آن وجود جنین زنده در تمامی موارد و وجود موارد سقط فراموش شده در میان بیماران باشد.

در مطالعه حاضر میان دوز مصرفی میزوپروستول و انجام کورتاژ (عدم موفقیت) رابطه‌اي معنی‌دار وجود داشت که این مورد در مطالعه سال 1995 (5) نیز مورد تأیید است. در این مطالعه که روی 178 بیمار با بارداري 63 روزه یا کمتر با جنین زنده انجام شد، 171 مورد (96%) موفقیت حاصل شد. اما 25 بیمار (14%) پس از دوز اول میزوپروستول سقط نکردند و دوز دوم میزوپروستول 7-5 روز بعد از دوز اول، برای آنها تجویز شد. 88% بیماران طی 24 ساعت محتویات بارداري را دفع کردند و هیچکدام از بیماران در فاصله کمتر از 2 ساعت از تجويز میزوپروستول دچار درد یا خونریزی واژینال نشدند. در مطالعه حاضر برای 60 بیمار یک دوز و  براي 40 بیمار دو دوز میزوپروستول تجویز شد. شايد نياز به دوز بالاتر در تعداد بيشتري از بيماران به دليل سن بالاتر بارداري به منظور ختم بارداري در اين مطالعه باشد.

در این پژوهش مشخص شد که با شروع زودتر کرامپ‌های رحمی (کمتر از 12 ساعت) دفع محتویات رحمی نیز زودتر صورت مي‌گيرد و 52% از بیماران زودتر از 12 ساعت  محتویات رحمی را دفع کردند. نتایج این مطالعه نشان می دهد که 77 بیمار کمتر       از 10 روز و 6 بیمار بیشتر از 10 روز دچار لکه بینی بودند و 52 نفر از بیماران در کمتر از 12 ساعت و 31 نفر در بیشتر از 12 ساعت محتویات رحمی را دفع کردند که البته مطالعه مشابهی در این زمینه انجام نشده است.

مشکل بزرگی که در انجام این مطالعه وجود داشت عدم دسترسی راحت و آسان به قرص میزوپروستول یا سایتوتک1 بود که در بازار دارويی ایران به راحتی در دسترس قرار ندارد و تهیه این دارو براي انجام پژوهش با طی کردن روندهای       اداری فراوان همراه بود و در داروخانه‌های سطح کشور، به راحتی با نسخه پزشک در اختیار بیماران قرار نمی‌گیرند.

مشکل دیگر، ابهام موجود در رابطه با عوارض متوتروکسات در مادر و عدم همکاری بعضی از بیماران برای انتخاب این روش براي ختم بارداری بود که طی انجام این مطالعه و بقیه مطالعات انجام گرفته تا این زمان هیچگونه عارضه جدی و مهمی از متوتروکسات گزارش نشده است.

لذا با توجه به تأثیر چشمگیر ختم بارداری به روش طبی و عوارض فراوان زودرس و دیررس روش جراحی، به نظر مي‌رسد مي‌توان این روش را به صورت یک طرح فراگیر در کلیه مراکز و مطب‌های خصوصی اجرا و در صورت عدم پاسخ احتمالی فرد به این روش در نهایت از روش جراحی (کورتاژ) استفاده نمود.

 

نتیجه‌گیری:

ختم بارداری با استفاده از دوز کم متوتروکسات و میزوپروستول واژینال مؤثر و ایمن است. اگرچه در رابطه با توکسیسیته متوتروکسات در درمان سرطانها مطالب زیادی وجود دارد؛ ولی برای ختم بارداری و با این دوز کم مصرفی هیچگونه عارضه دارویی مشاهده نمی‌شود. نیازی به بستری کردن بیمار در بیمارستان و صرف هزینه بیمارستانی برای بیمار وجود ندارد و این روش کاملاً به طور سرپایی انجام می‌شود که این مسئله از سوی بیماران با استقبال فراوان مواجه خواهد شد. این روش جانشین مناسبی برای روش‌های جراحی ختم بارداری بوده و نیاز به انجام بیهوشی، خطر آسیب به سرویکس، پارگی رحم و چسبندگی‌های رحمی را ندارد. نکته دیگر هزینه اندک ختم بارداری با این روش در مقایسه با جراحی برای بیماران است.

تشکر و قدردانی:

بدینوسیله از کلیه بیمارانی که در این تحقیق شرکت کردند و نیز معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتي‌ـ درماني مشهد که حمایت مالی این طرح را به‌عهده داشته‌اند تشکر و قدردانی می‌شود.

 

 

            فاطمه وحید رودسری (.M.D)

            گروه زنان ومامایی، بیمارستان قائم (عج)، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم

            پزشکی و خدمات بهداشتی، درمانی مشهد، مشهد، ایران

 

            صدیقه آیتی (.M.D)

            گروه زنان ومامایی، بیمارستان قائم (عج)، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم

            پزشکی و خدمات بهداشتی، درمانی مشهد، مشهد، ایران

 

            محمدتقی شاکری (.Ph.D)

            گروه پزشکی اجتماعی، واحد آمار حیاتی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم

            پزشکی و خدمات بهداشتی‌ـ درمانی مشهد، مشهد، ایران

 

            سکینه قربانی (.M.D)

            گروه زنان ومامایی، بیمارستان قائم (عج)، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم

            پزشکی و خدمات بهداشتی، درمانی مشهد، مشهد، ایران

 

 



 
تبلیغات